tag:blogger.com,1999:blog-262574772011-04-21T16:44:13.681-07:00what a difference a day madehttp://www.blogger.com/profile/15002335307381931464noreply@blogger.comBlogger11100tag:blogger.com,1999:blog-26257477.post-1145325734318117202006-04-17T17:52:00.000-07:002006-04-17T23:02:45.186-07:00หลายวันก่อนหน้านี้คุ้นเคยว่าจะมีใครบางคนหล่นประโยคสนทนามากระแทกหู...หัวข้อสุดเชยแต่ก็ยังคงความโรแมนติกข้ามยุคข้ามสมัย ว่าด้วยเรื่องเนื้อคู่หรือจะเรียกให้ฟังดูสมกับที่ได้เดินข้ามเส้นแบ่งเวลาหลายเส้นมาไกล ว่า soulmate นั่นเอง ... ประโยคสนทนาจบลงด้วยคำถามว่าคนๆนั้นของเรา(ผมกับเพื่อนรัก) กำลังหายใจ กินข้าว และนั่งมองดาวอยู่ที่ไหนซักที่นึงบนโลกใบนี้จริงๆ หรือ<br /> อาจเป็นเพราะว่าที่ผ่านมาผมโดน(สิ่งที่ผมคิดเอาเองว่าเป็น)ความรักทำร้ายมาจนบอบช้ำทำให้ระดับความศรัทธาใน(สิ่งที่ผมคิดเอาเองว่าเป็น)ความรักหลงเหลืออยู่ในระดับต่ำมากๆ (แต่ยังคงเกาะกุมศรัทธาในความ"น่ารัก"ไว้อย่างเหนียวแน่น555) แม้ว่าอุมปาแห่ง 179 naglee จะพยายามหาแง่มุมดีๆ มากมายมาให้มองเพราะความโรคจิตส่วนตัวที่ชอบเห็นคนมีความรัก และไม่อยากให้ผมหลงเหลือแผลเป็นจากเรื่องแย่ๆในอดีตและเอามันมาทำร้ายอนาคต แต่ผมก็ยังกลัวอยู่ลึกๆอยู่ดีและรู้สึกว่ามันน่าเหนื่อยหน่ายทุกครั้งที่จะต้องมาเริ่มทำความรู้จักกับใครคนหนึ่งใหม่ๆไปเรื่อยๆ พยายามเรียนรู้กัน รู้ชื่อพ่อแม่ รู้อาชีพอากง แล้วที่สุดก็แยกย้ายกันไปด้วยความรู้สึกแย่ๆ ...<br /> ผมว่าความรักมันเหมือนขโมยมืออาชีพ หลายต่อหลายครั้งเมื่อเราเผลอเรอหรือประมาทเมื่อไหร่ มันก็จะเข้ามาเงียบๆ กวาดเอาหนังสือเล่มโปรด หนังดีๆ ที่เก็บไว้ เกมที่ชอบเล่น ซีดีเพลงฮิต เมื่อเราบังเอิญเดินไปเจอมันเข้า มันก็จะลากเราไปจากวงสนทนาที่กำลังสนุกสนาน ฆาตกรรมความเป็นส่วนตัวของเราอย่างเลือดเย็น แล้วปล่อยให้เราต้องนอนทนพิษบาดแผลอยู่อย่างนั้นในขณะที่มันค่อยๆเดินจากไปอย่างลอยนวล ...<br /> ภาพความรักในหัวผมเป็นอย่างนี้ ผมรู้ว่าอาจจะโดนต่อต้านจากคนบางคนที่กะลังอินกับ 100 เพลงรักไม่รู้จบของพี่บอยด์ แต่บทเรียนที่ผมจะจำไว้ให้ขึ้นใจก็คือ ถ้าคราวหน้าขโมยมันมาขึ้นบ้านผมอีก ผมจะต้องซ่อนสิ่งที่สำคัญที่สุดของผมไว้ในซอกมุมที่มิดชิดที่สุด อยากได้อะไรเท่าไหร่เอาไป จะแทงผมกี่แผลก็ได้... แต่อย่าหวังว่าจะได้สิ่งที่สำคัญที่สุดจากผมไปอีกเลย....<br /> จำได้ว่าวันนั้นผมตอบเพื่อนผมไปว่าเดี๋ยวเราก็ต้องหากันจนเจอตามที่เพลงประโลมโลกกล่าวไว้... แต่ถ้ายังหาใครสักคนไม่เจอ...ในความคิดของผม ... แค่มุมประทับใจในร้านกาแฟเล็กๆกลางเมือง ทะเลหมอกยามเช้าบนยอดดอยหนาวเหน็บ หรือวันแดดจัดริมชายหาดบนเกาะกลางอันดามัน ถ้ามันทำให้รู้สึกดีทุกครั้งที่ได้ไปเยี่ยมเยือน อบอุ่นใจทุกครั้งที่ได้ระลึกถึง มุมต่างๆเหล่านี่แหละที่ผมเชื่อว่าคือเนื้อคู่ที่ถูกสร้างมาเพื่อเรา ...<br />และถ้าจังหวะดีจริง ๆ คุณก็อาจจะเจอใครบางคนที่ชอบหลบมุมมาจิบกาแฟอุ่นๆ ชอบดูพระอาทิตย์ขึ้นบนยอดดอย และมึความสุขกับการนั่งฟังเพลง bossanova เคล้าเสียงคลื่น ... ถ้าพบกันแล้วก็อย่าให้ปล่อยให้เขาเดินหายไปจนลับตาก็แล้วกัน...<br /> เพราะเค้าคนนั้น อาจเป็นคำตอบของทุกคำถาม เป็นตัวตนที่มีอยู่จริง หายใจ กินข้าว และพร้อมจะนั่งกุมมือ มองดาวไปกับเราจนชั่วชีวิตก็ได้...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/26257477-114532573431811720?l=labanat.blogspot.com' alt='' /></div>what a difference a day madehttp://www.blogger.com/profile/15002335307381931464noreply@blogger.com7